Lamentations 5

Fais-nous revenir à toi

Узгадай, ГОСПАДЗЕ, што сталася з намі; гледзячы, узглянь і пабач ганьбу нашую. ²Спадчына нашая перададзеная чужым, дамы нашыя — чужынцам. ³Мы сталіся сіротамі; няма бацькі, маці нашыя — як удовы.

⁴Ваду сваю мы п’ем за срэбра, дровы нашыя прадаюць нам на грошы. ⁵Перасьледвальнікі на шыі нашай, мы цяжка працуем, ня маем супачынку. ⁶Мы выцягнулі руку сваю да Эгіпту і да Асірыі, каб насыціцца хлебам.

⁷Бацькі нашыя грашылі; і іх няма, і беззаконьні іхнія мы носім. ⁸Слугі пануюць над намі, і няма [нікога], хто вызваліць нас з рукі іхняй. ⁹Прыносім хлеб свой, наражаючы душу сваю на меч у пустыні.

¹⁰Скура нашая распаленая, як печ, ад палючага голаду. ¹¹Жанчын гвалцілі на Сыёне, дзяўчат — у гарадах Юды. ¹²Князі павешаныя рукамі іхнімі, абліччы старых ня маюць пашаны.

¹³Юнакі носяць камяні млыновыя, хлопцы спатыкаюцца, [носячы] дровы. ¹⁴Старыя больш не сядзяць у брамах, юнакі не сьпяваюць. ¹⁵Спынілася вясёласьць сэрца нашага, перамяніліся ў жалобу карагоды нашыя.

¹⁶Звалілася карона з галавы нашай; гора нам, бо мы саграшылі. ¹⁷Дзеля гэтага млявае сэрца нашае, дзеля гэтага зацемраныя вочы нашыя, ¹⁸бо спустошаная гара Сыён, лісы ходзяць па ёй.

¹⁹Ты, ГОСПАДЗЕ, трываеш на вякі, пасад Твой — з пакаленьня ў пакаленьне. ²⁰Чаму Ты забыўся на нас назаўсёды, пакінуў нас на доўгія дні? ²¹Навярні нас да Сябе, ГОСПАДЗЕ, і мы навернемся; аднаві дні нашыя, як даўней [было].

²²Няўжо Ты, адкідаючы, адкінуў нас? Няўжо Ты загневаўся на нас аж так моцна?