Иов 41

Можешь ли ты удою вытащить левиафана

Вось, спадзяваньне тваё фальшывае. На выгляд ягоны ты ўпадзеш. ²Няма сьмелых, каб будзіць яго. А хто тады можа стаць перад абліччам Маім? ³Хто стане перада Мною, і застанецца цэлым? Пад усім небам ён — Мой.

⁴Ня буду маўчаць пра часткі цела яго, пра сілу і прыгажосьць іхнюю. ⁵Хто можа адкрыць аблічча адзеньня ягонага, і хто падыйдзе да падвойных сківіцаў ягоных? ⁶Хто можа адкрыць браму аблічча ягонага? Навокал зубоў ягоных жах!

⁷Сьпіна ягоная — як моцныя шчыты, скрэпленыя краменнай пячаткай. ⁸Адзін з адным злучаныя, нават паветра праз іх ня пройдзе. ⁹Адзін да аднаго шчыльна прылягае, і трымаюцца моцна, і нельга разьдзяліць іх.

¹⁰Чханьне ягонае бліскае сьвятлом, а вочы ягоныя — як павекі зараніцы. ¹¹З пашчы ягонай выходзіць полымя, выскокваюць іскры агністыя. ¹²З ноздраў ягоных выходзіць дым, як з гаршчка нагрэтага, што кіпіць.

¹³Подых ягоны распальвае вуглі, і з пашчы ягонай выходзіць полымя. ¹⁴У шыі ягонай начуе сіла, і перад ім жах уцякае. ¹⁵Мяса нутра ягонага сьціснутае, цьвёрдае, не здрыганецца.

¹⁶Сэрца ягонае цьвёрдае, як камень, цьвёрдае, як ніжні камень млынавы. ¹⁷Калі ён устае, дрыжаць асілкі, і хаваюцца ад жаху. ¹⁸Меч, які кранецца яго, не ўстаіць, ані дзіда, ані страла, ані рагаціна.

¹⁹Жалеза лічыць ён за салому, а медзь — за дрэва гнілое. ²⁰Не палохае яго сын луку, і камень з пушчалкі яму як сена. ²¹Доўбня яму як сьцяблінка, і сьмяецца ён з дзіды, што ляціць.

²²Пад ім вострыя камяні, і ён на вострых камянях ляжыць як у балоце. ²³Ён глыбіню водаў разаграе як кацёл, і мора ператварае ў кіпень. ²⁴За сабой пакідае сьветлую сьцежку, і бездань падаецца сівізною.

²⁵Няма яму роўнага на зямлі, ён створаны бясстрашным. ²⁶На ўсё магутнае ён глядзіць з вышыні, ён — валадар над усімі сынамі пыхлівасьці».