Giobbe 17

La mia speranza è nella tomba

Mój oddech jest skażony, moje dni gasną, groby na mnie [czekają]. ²Czy nie szydercy są przy mnie? Czy moje oko nie czuwa przez ich zniewagi? ³Złóż więc zastaw za mnie u siebie. Któż jest ten, który za mnie poręczy?

⁴Ich serce bowiem ukryłeś przed zrozumieniem, dlatego [ich] nie wywyższysz. ⁵Kto pochlebia przyjaciołom, tego dzieciom zgasną oczy. ⁶Uczynił mnie tematem przysłowia wśród ludzi i pośmiewiskiem przed nimi.

⁷Moje oko zaćmiło się od smutku, a wszystkie moje członki są jak cień. ⁸Prawi zdumieją się nad tym, a niewinny powstanie przeciwko obłudnikowi. ⁹Sprawiedliwy będzie trwał przy swojej drodze, a kto ma czyste ręce, nabierze siły.

¹⁰Lecz wy wszyscy zawróćcie i przyjdźcie; bo mądrego wśród was nie znajduję. ¹¹Moje dni przeminęły, rozwiały się moje zamiary, myśli mego serca. ¹²Noc zamieniają w dzień, światłość skraca się z powodu ciemności.

¹³Gdybym czegoś oczekiwał, grób [będzie] moim domem, w ciemności rozłożyłem swoje posłanie. ¹⁴Powiedziałem do zniszczenia: Jesteś moim ojcem, a robactwu: Moja matko i moja siostro. ¹⁵Gdzie jest więc teraz moja nadzieja? Kto zobaczy moją nadzieję?

¹⁶Zstąpią do zasuw grobu, gdy razem odpoczniemy w prochu.