诗篇 77

我要追念耶和华所行的

Кіраўніку хору. Едутуну. Псальм Асафа. ²Голас мой да Бога, і буду крычаць; голас мой да Бога, і Ён пачуў мяне. ³У дзень трывогі маёй шукаю я Госпада; уначы рука мая працягнутая і не зьнемагаецца; адмаўляецца ад пацяшэньня душа мая.

⁴Узгадваю пра Бога і стогну; енчу і зьнемагае дух мой. (Сэлях) ⁵Ты затрымаў павекі вачэй маіх; я ўстрывожаны, і не магу гаварыць. ⁶Разважаю пра дні старадаўнія, пра гады спрадвечныя.

⁷Уначы ўзгадваю песьні мае, енчу ў сэрцы маім, і дапытваецца дух мой: ⁸«Няўжо Госпад на вякі адкінуў мяне і ня будзе больш спагадаць? ⁹Няўжо назаўсёды канец міласэрнасьці Ягонай, і вестка з пакаленьня ў пакаленьне счэзла?

¹⁰Няўжо Бог забыўся пра літасьцівасьць Сваю і спыніў у гневе Сваім літасьць Сваю?» (Сэлях) ¹¹І я сказаў: «Гэта боль мой, што зьмянілася правіца Найвышэйшага. ¹²Буду ўзгадваць дзеяньні ГОСПАДА; бо хачу ўзгадваць цуды Твае старадаўнія.

¹³І буду разважаць пра ўсе справы Твае, і пра вялікія ўчынкі Твае буду апавядаць». ¹⁴У сьвятасьці, Божа, шлях Твой. Які Бог гэтакі вялікі, як Бог? ¹⁵Ты — Бог, Які цуды робіць. Ты даў спазнаць народам моц Тваю.

¹⁶Ты бараніў рамяном Тваім народ Твой, сыноў Якуба і Язэпа. (Сэлях) ¹⁷Убачылі Цябе воды, Божа, убачылі Цябе воды і задрыжэлі, і затрэсьліся бяздоньні. ¹⁸Лінулі з хмараў воды; выдалі голас аблокі, і лёталі стрэлы Твае.

¹⁹Голас грымотаў Тваіх у віхуры; маланкі сусьвет асьвятлялі; зямля трэслася і дрыжэла. ²⁰Праз мора ішоў шлях Твой, і сьцяжына Твая — праз воды вялікія, і сьлядоў Тваіх нельга пазнаць. ²¹Ты вёў народ Твой, як авечкі, рукой Майсея і Аарона.