Marco 5

L'indemoniato di Gerasa

І прыйшлі на другі бок мора ў край Гадарэнскі. ²І калі выйшаў Ён з чаўна, адразу пераняў Яго чалавек з магілаў, [апанаваны] нячыстым духам, ³які меў жытло ў магілах, і ніхто ня мог яго зьвязаць ланцугамі.

⁴Бо шмат разоў зьвязвалі яго кайданамі і ланцугамі, і ён рваў ланцугі і разьбіваў кайданы, і ніхто ня мог утаймаваць яго. ⁵І ён заўсёды днём і ноччу ў магілах і ў гарах крычаў і біў сябе камянямі. ⁶І, здалёк убачыўшы Ісуса, прыбег, і пакланіўся Яму, ⁷і, закрычаўшы моцным голасам, сказаў: «Што мне і Табе, Ісус, Сын Бога Найвышэйшага? Заклінаю Цябе Богам, ня мучай мяне».

⁸Бо [Ісус] сказаў яму: «Вый­дзі, духу нячысты, з гэтага чалавека». ⁹І спытаўся ў яго: «Якое імя тваё?» А ён адказаў, кажучы: «Маё імя — легіён, бо нас многа». ¹⁰І вельмі прасіў Яго, каб не выганяў іх прэч з гэтага краю.

¹¹А там каля гары пасьвіўся вялікі гурт сьвіньняў. ¹²І прасілі Яго ўсе дэманы, кажучы: «Пашлі нас у сьвіньняў, каб мы ў іх увайшлі». ¹³І Ісус адразу дазволіў ім. І, выйшаўшы, духі нячыстыя ўвайшлі ў сьвіньняў, і рынуўся гурт са стромы ў мора, а было іх каля дзьвюх тысячаў, і патанулі ў моры.

¹⁴А тыя, што пасьвілі сьвіньняў, уцяклі і абвясьцілі ў горадзе і вёсках, і [людзі] выйшлі паглядзець, што сталася. ¹⁵І прыходзяць да Ісуса, і бачаць, што апанаваны дэманамі, у якім быў легіён, сядзіць адзеты і пры здаровым розуме, і спалохаліся. ¹⁶І тыя, што бачылі, расказалі ім, што сталася з апанаваным дэманам, і пра сьвіньняў.

¹⁷І пачалі прасіць Яго, каб адыйшоў ад межаў іхніх. ¹⁸І калі Ён увайшоў у човен, той, што быў апанаваны дэманам, прасіў Яго, каб быць з Ім. ¹⁹Ісус жа не дазволіў яму, але гаворыць: «Ідзі ў дом твой да сваіх, і раскажы ім, што Госпад учыніў табе і зьлітаваўся над табою».

²⁰І ён пайшоў, і пачаў абвяшчаць у Дэкапалі, што ўчыніў яму Ісус, і ўсе дзівіліся.

La figlia di Iairo e la donna che toccò Gesù

²¹І калі Ісус зноў пераправіўся ў чаўне на другі бок, зыйшлося да Яго мноства людзей, і Ён быў каля мора. ²²І вось прыходзіць адзін з начальнікаў сынагогі, на імя Яір, і, убачыўшы Яго, падае да ног Ягоных, ²³і вельмі просіць Яго, кажучы: «Дачка мая канае, прый­дзі, ускладзі рукі на яе, каб была выратаваная і жыла».

²⁴І Ён пайшоў з ім. І ішоў за Ім вялізарны натоўп, і ціснулі Яго. ²⁵І нейкая жанчына, якая [была] хворая на цячэньне крыві дванаццаць гадоў, ²⁶і шмат нацярпелася ад шматлікіх лекараў, і выдаткавала ўсё, што мела, і не атрымала аніякай карысьці, але яшчэ горш пачувалася, ²⁷пачуўшы пра Ісуса, падыйшла ў натоўпе ззаду і дакранулася да шаты Ягонае, ²⁸бо казала: «Калі толькі дакрануся шаты Ягонае, буду выратаваная».

²⁹І адразу высахла ў яе крывацеча, і яна адчула ў целе, што паздаравела ад немачы. ³⁰І адразу Ісус, адчуўшы ў Сабе, што моц выйшла з Яго, павярнуўся да натоўпу і сказаў: «Хто дакрануўся шаты Маёй?» ³¹І сказалі Яму вучні Ягоныя: «Бачыш натоўп, які цісьне Цябе, і кажаш: “Хто дакрануўся да Мяне?”» ³²Але Ён паглядзеў кругом, каб убачыць тую, што зрабіла гэта.

³³А жанчына, спалохаўшыся і дрыжучы, ведаючы, што з ёю сталася, падыйшла і ўпала перад Ім, і сказала Яму ўсю праўду. ³⁴Ён жа сказаў ёй: «Дачка! Вера твая збавіла цябе. Ідзі ў супакоі і будзь здаровая ад немачы тваёй». ³⁵Яшчэ Ён гаварыў, прыходзяць ад начальніка сынагогі людзі і кажуць: «Дачка твая памерла, нашто яшчэ турбуеш Настаўніка?»

³⁶Ісус жа, пачуўшы сказанае слова, кажа да начальніка сынагогі: «Ня бойся, толькі вер». ³⁷І не дазволіў нікому ісьці за Ім, акрамя Пятра, Якуба і Яна, брата Якуба. ³⁸І прыходзіць у дом начальніка сынагогі, і бачыць замяшаньне, плач і лямант вялікі.

³⁹І, увайшоўшы, гаворыць ім: «Чаму вы ўзрушаныя і плачаце? Дзіцятка не памерла, але сьпіць». ⁴⁰І сьмяяліся з Яго. Ісус жа, адправіўшы ўсіх, бярэ бацьку і маці дзіцяці ды тых, што з Ім былі, і ўваходзіць туды, дзе ляжала дзіцятка. ⁴¹І, узяўшы руку дзіцяці, гаворыць ёй: «Таліта кумі», што значыць: «Дзяўчынка, табе кажу, устань!»

⁴²І адразу ўстала дзяўчынка, і хадзіла, а мела яна дванаццаць гадоў. І [ўсе] дзівіліся з захапленьнем вялікім. ⁴³І перасьцерагаў іх, каб ніхто пра гэта ня ведаў, і сказаў, каб далі ёй есьці.