Giobbe 4

Elifaz parla di una visione

І адказаў Эліфаз з Тэману, і сказаў: ²«Калі мы пачалі з табою размову, можа і прыкра табе гэта, але пачатую размову хто ж можа спыніць? ³Вось, ты павучаў многіх і рукі самлелыя ўмацоўваў.

⁴Словы твае ўмацоўвалі кволых і каленям дрыготкім надавалі сілы. ⁵Цяпер кранула цябе цярпеньне вялікае, і ты аслабеў, кранула цябе яно, і ты ўстрывожыўся. ⁶Ці ж страх твой [перад Богам] ня быў надзеяй тваёй, і дасканаласьць шляхоў тваіх ці ж не была спадзяваньнем тваім?

⁷Прыгадай, ці загінуў хто нявінны, або ці былі зьнішчаны справядлівыя? ⁸Часьцей бачыў я [зьніш­чэньне] тых, што дапускаюцца злачынства і няпраўды, і самі яны зьбіраюць плады рук сваіх. ⁹Ад гневу Божага яны гі­нуць, і ад полымя гневу Ягонага зьнікаюць.

¹⁰Рыканьне ільва і голас ільвіцы сьціхае, зубы львянятаў крышацца. ¹¹Леў гіне з нястачы здабычы, малыя львяняткі разьбягаюцца. ¹²І дайшло да мяне слова таемнае, і прыняло вуха маё шэпт ягоны.

¹³У жаху відзежу начнога, калі звычайна людзей сон агартае, ¹⁴ахапіў мяне страх і дрыжаньне, так што ўсе косткі мае трэсьліся. ¹⁵Калі дух прайшоў перада мною, дыбарам сталі валасы на целе маім.

¹⁶І стаў нехта, але я не пазнаў вобліку ягонага, постаць стала перад вачыма маімі, і пачуў я голас нібы лёгкага ветру: ¹⁷“Ці чалавек больш праведны за Бога, або ці можа ён быць чысьцейшы за Творцу свайго? ¹⁸Ён слугам Сваім не дае веры, і ў анёлах Сваіх знахо­дзіць правіннасьць.

¹⁹Тым больш у тых, што жывуць у хатах гліняных, падмурак якіх — пясок, і нішчэюць яны, быццам моль. ²⁰Ад раніцы да вечара счэзнуць; ніхто імі не пацікавіцца, і прападуць вечна. ²¹І ўсё астатняе будзе аднята ў іх, і памруць яны, бо ня ма­юць розуму”.