Giobbe 30

Ora si burlano di me

А цяпер сьмяюцца з мяне маладзейшыя за мяне днямі, бацькоў якіх я грэбаваў пакласьці разам з сабакамі пры авечках маіх. ²Бо сіла рук іхніх мне была не патрэбная. Поўня сілы іх мінула. ³З бяды і з голаду яны зьнемагліся, і жывіліся ў [зямлі] бясплоднай, зруйнаванай і спустошанай.

⁴Зьбіралі лебяду і хмызьнякі, і корань ядлоўца быў хлебам іхнім. ⁵Спасярод сябе іх выкідалі і крычалі на іх, як на злодзеяў. ⁶І жылі яны ў сухіх ярах, у ямах зямлі і ў скалах.

⁷Раўлі яны ў хмызьняках і зьбіраліся пад цернямі, ⁸сыны неразумных і сыны без імя, выгнаныя з зямлі. ⁹А цяпер стаўся я для іх насьмешкай і зрабіўся ім у прыказку.

¹⁰Яны брыдзяцца мяне і ўцякаюць далёка ад мяне, і не саромеюцца пляваць мне ў твар, ¹¹бо Ён разьвязаў пояс мой, і ўдарыў мяне, і яны скінулі вузду [з сябе] перад абліччам маім. ¹²Праваруч паўстаюць падшыванцы і падстаўляюць нагу мне, і накіроўваюць на мяне сьцежкі загубы сваёй.

¹³Папсулі яны дарогі мае, карыстаюцца з пакутаў маіх, і ня трэба ім дапамога. ¹⁴Як праз вылом муру напалі яны на мяне, і спад руінаў выскокваюць.

La mia cetra si è mutata in lutto

¹⁵Жахі агарнулі мяне; як вецер зьнікла веліч мая, і збаўленьне маё, як хмара, праляцела. ¹⁶І цяпер выліваецца з мяне душа мая, і дні гора нахлынулі на мяне. ¹⁷Ноччу [боль] пранізвае косткі мае, і тыя, што ядуць мяне, ня сьпяць.

¹⁸Моцна прыстала да мяне адзеньне маё, і прыліпла сукня мая да мяне. ¹⁹Ён кінуў мяне ў балота, і я стаўся падобны да пылу і попелу. ²⁰Я клічу Цябе, але Ты не адказваеш мне; стаю, але Ты не глядзіш на мяне.

²¹Ты стаўся бязьлітасным для мяне і з моцаю бічуеш мяне рукою Тваёй. ²²Ты падняў мяне і пусьціў на вецер, і спустошыў мяне. ²³Ведаю, што Ты на сьмерць вядзеш мяне, і ў дом, дзе зьбярэцца ўсё жывое.

²⁴Хіба не працягвае рукі зруйнаваны? Ці не крычыць ён у няшчасьці сваім? ²⁵Ці ня плакаў я над пакрыў­джаным? Ці душа мая не спагадала ўбогаму? ²⁶Чакаў я дабра, а прыйшло ліха, і шукаў сьвятла, але прыйшла цемра.

²⁷Нутро маё кіпіць і не змаўкае, нахлынулі на мяне дні гора майго. ²⁸Хаджу я счарнелы, але не ад сонца, устаю ў грамадзе і крычу. ²⁹Я стаўся братам для шакалаў і бліжнім для страусаў.

³⁰Скура мая счарнела на мне, і косткі мае высахлі ад сьпякоты. ³¹Сталіся сумнымі гусьлі мае, і жалейка мая з плачам галосіць.