Psalms 22
My God, why have you forsaken me
Przewodnikowi chóru, na Ajjelet haszahar. Psalm Dawida. Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś? [Czemu] jesteś [tak] daleki od wybawienia mnie, od słów mego jęku? 2Boże mój, wołam we dnie, a nie odzywasz się do mnie; w nocy, a nie mogę się uspokoić. 3Ale ty jesteś Święty, mieszkający wśród chwały Izraela.
4Tobie ufali nasi ojcowie, ufali i wyzwoliłeś ich. 5Do ciebie wołali i zostali wybawieni, tobie ufali i się nie zawiedli. 6Ja zaś jestem robakiem, a nie człowiekiem, pośmiewiskiem ludzi i wzgardą ludu.
7Wszyscy, którzy mnie widzą, szydzą ze mnie, wykrzywiają usta, potrząsają głową, [mówiąc]: 8Zaufał PANU, niech go wyzwoli; niech go ocali, skoro go kocha. 9Ale to ty mnie wydobyłeś z łona, napełniłeś mnie ufnością jeszcze u piersi mojej matki.
10Na ciebie byłem zdany od narodzenia, od łona matki ty jesteś moim Bogiem. 11Nie oddalaj się ode mnie, bo utrapienie bliskie, a nie ma nikogo, kto by [mnie] wspomógł. 12Otoczyło mnie mnóstwo cielców, osaczyły mnie byki Baszanu.
13Rozwarły na mnie swe paszcze jak lew drapieżny i ryczący. 14Rozpłynąłem się jak woda i rozłączyły się wszystkie moje kości; moje serce stało się jak wosk, roztopiło się w moim wnętrzu. 15Moja siła wyschła jak skorupa, a mój język przylgnął do podniebienia; położyłeś mnie w prochu śmierci.
16Psy bowiem mnie osaczyły, obległa mnie zgraja złoczyńców; przebili moje ręce i nogi. 17Mogę policzyć wszystkie moje kości; a oni patrzą na mnie, przypatrują się. 18Dzielą między siebie moje szaty i o moją tunikę rzucają losy.
19Ale ty, PANIE, nie oddalaj się; mocy moja, spiesz mi na ratunek. 20Ocal od miecza moją duszę, od mocy psów cenną [duszę] moją. 21Wybaw mnie z lwiej paszczy, [bo] i od rogów jednorożców mnie ocaliłeś.
22Będę głosił twoje imię moim braciom, będę cię chwalił pośród zgromadzenia. 23Chwalcie PANA, wy, którzy się go boicie; wysławiajcie go, całe potomstwo Jakuba; bójcie się go, wszyscy potomkowie Izraela. 24Bo nie wzgardził ani się nie brzydził utrapieniem ubogiego, ani nie ukrył przed nim swego oblicza, lecz gdy [ten] do niego wołał, wysłuchał go.
25Od ciebie [pochodzi] moja chwała w wielkim zgromadzeniu; wypełnię swoje śluby wobec tych, którzy się ciebie boją. 26Ubodzy będą jeść i nasycą się, chwalić PANA będą ci, którzy go szukają; wasze serce będzie żyć na wieki. 27Przypomną sobie i nawrócą się do PANA wszystkie krańce ziemi i oddadzą pokłon przed twoim obliczem wszystkie rodziny narodów.
28Do PANA bowiem należy królestwo i on panuje nad narodami. 29Wszyscy bogaci ziemi będą jeść i oddawać mu pokłon, upadną przed jego obliczem wszyscy, którzy zstępują w proch, którzy nie mogą swej duszy zachować przy życiu. 30Potomstwo będzie mu służyć i będzie poczytane Panu za pokolenie.
31Przyjdą i ludowi, który się narodzi, opowiedzą jego sprawiedliwość – że on tak uczynił.