Proverbs 1

The fear of the Lord is the beginning

Mao kini ang mga panultihon ni Solomon, nga anak ni David ug hari sa Israel. ²Pinaagi niining mga panultihon, makat-onan mo ang kaalam ug maayong pamatasan, ug ang pagsabot sa mga pulong nga naghatag ug kaalam. ³Motul-id kini sa imong pamatasan aron mahimo kang maalamon, nga nagsubay sa ensakto, matarong, ug makiangayon.

⁴Maghatag kini ug kaalam sa mga walay nahibaloan, ug maayong pagdesisyon ngadto sa mga kabatan-onan. ⁵Pinaagi sa pagpamati niini madugangan pa gayod ang kaalam sa mga maalamon ug magiyahan ang mga adunay kahibalo, ⁶aron masabtan ang kahulogan sa mga panultihon, mga sambingay, ug mga tigmo sa mga maalamon.

⁷Ang tawo nga gustong magmaalamon angayng magtahod sa Ginoo. Ang tawong buang-buang gipakawalay-bili ang kaalam ug dili gustong matul-id ang iyang pamatasan.

Do not go with them

⁸Anak, pamatia ang pagtul-id sa imong ginikanan sa imong pamatasan, ⁹tungod kay kini makapasidungog kanimo sama sa korona ug makapaanyag sama sa kuwintas. ¹⁰Anak, ayaw pagpadala sa pagpangdani sa mga tawong makasasala ¹¹o mouban kanila kon moingon sila, “Dali, uban kanamo; mangatang kitag tawo ug atong patyon bisag walay sala.

¹²Buhi pa sila karon ug maayog panglawas apan pamatyon nato sila; mahisama sila sa mga nahiadto na sa dapit sa mga patay. ¹³Makakuha kita kanilag mahalong kabtangan, ug pun-on nato ang atong mga balay sa atong mga inilog. ¹⁴Sige na, uban kanamo, ug bahinon ta ang atong mga inilog.” ¹⁵Anak, ayaw gayod pag-uban kanila; likayi sila.

¹⁶Kay sayon ra nila ang pagpakasala ug pagpatay ug tawo. ¹⁷Kawang lang ang pagbutang ug lit-ag kon ang langgam nga dakponon nagtan-aw. ¹⁸Nasayod ang langgam nga lit-agon siya, apan kining mga daotan wala masayod nga sila mismo ang mabiktima sa ilang binuhatan. Mangatang silag patyonon apan silay pagapatyon.

¹⁹Mao kanay dangatan sa mga tawong moangkon ug kabtangan sa daotang paagi. Mao ra kanay ilang kamatyan.

Wisdom cries out in the street

²⁰Ang kaalam sama sa tawo nga nagwali sa kadalanan, mga plasa, mga merkado, ug sa mga pultahan sa mga lungsod. Miingon siya: ²¹“Kamong mga walay kahibalo, hangtod kanus-a kamo magpabiling ingon niana? Kamong mga bugal-bugalon, hangtod kanus-a ninyo ikalipay ang pagbugal-bugal? Kamong mga buang-buang, hangtod kanus-a kamo magdumili sa kaalam? ²²Pamatia ang akong pagbadlong. Ipadayag ko kaninyo ang akong huna-huna. Ipadayag ko ang buot kong isulti batok kaninyo: ²³Tungod kay wala kamo manumbaling sa akong pagtawag nga moduol kanako, ²⁴ug tungod kay gipakawalay-bili ninyo ang tanan kong mga tambag ug pagbadlong, ²⁵kataw-an ko kamo kon moabot kaninyo ang katalagman nga daw sa buhawi; biay-biayon ko kamo kon moabot kaninyo ang daw sa bagyo nga kalisdanan ug ang makalilisang nga mga panghitabo.

²⁶“Unya manawag kamo kanako, apan dili ko kamo panumbalingon. Mangita kamo kanako, apan dili ninyo ako makit-an. ²⁷Tungod kay dili kamo magpatudlo ug wala kamoy pagtahod sa Ginoo, ²⁸gipakawalay-bili ninyo ang akong mga tambag ug gipakadaotan ang akong pagbadlong.

²⁹Busa anihon ninyo ang bunga sa inyong binuhatan ug sa inyong mga daotang plano. ³⁰Kay ang pagkamalapason sa mga walay kahibalo maoy mopatay kanila, ug ang kawalay pagpakabana sa mga buang-buang maoy molaglag kanila. ³¹Apan ang namati kanako magkinabuhi nga luwas sa katalagman. Walay mahitabo kaniya ug wala siyay angayng kahadlokan.”