Job 10

Job speaks out of bitterness

Абрыдла мне жыцьцё маё, стану я наракаць на сябе і гаварыць у горычы душы маёй! ²Скажу я Богу: “Не асуджай мяне, а пакажы мне, за што Ты мяне так судзіш? ³Ці добрым Табе здаецца тое, што Ты прыгнятаеш і ганьбіш твор рук Тваіх, а радзе бязбожных спрыяеш?

⁴Ці Ты маеш вочы цялесныя, або як чалавек бачыць, так і Ты бачыш? ⁵Ці ж дні Твае — як дні чалавечыя, і гады Твае — як гады чалавека, ⁶што Ты шукаеш няправеднасьць маю і даведваешся грахі мае.

⁷Хоць Ты ведаеш, што я нічога благога не зрабіў, але няма нікога, хто б з рукі Тваёй мог выцягнуць мяне. ⁸Рукі Твае зрабілі мяне і ўфармавалі мяне, але Ты раптам губіш мяне. ⁹Памятай, прашу, што Ты з гліны зрабіў мяне. Чаму зноў у парахно мяне вяртаеш?

¹⁰Ты выліў мяне як малако, і як сыр, зьляпіў мяне. ¹¹У скуру і цела Ты апрануў мяне, зьвязаў мяне косткамі і жыламі, ¹²абдарыў мяне жыцьцём і любоўю, і апека Твая сьцерагла дух мой.

¹³Хоць гэта хаваў Ты ў сэрцы Тваім, аднак я ведаю, што яно было ў душы Тваёй. ¹⁴Калі б я саграшыў, Ты б убачыў, і не пакінуў бы грэху майго без пакараньня. ¹⁵Гора мне, калі б я стаўся ліхім, але хоць бы і быў праведны, дык і тады не падыму галавы, насычаны зьдзекамі і горам.

¹⁶Калі я падымуся, Ты, як леў, ловіш мяне, і зноў паказваеш мне веліч Тваю. ¹⁷Ты ставіш сьведкаў Тваіх супраць мяне і павялічваеш гнеў Твой на мяне, і кары Твае будуць спадаць на мяне. ¹⁸Навошта выводзіў Ты з улоньня мяне? Лепш бы я памёр, калі яшчэ ніводнае вока ня бачыла мяне!

¹⁹Няхай бы я быццам ня быў, і з улоньня пайшоў бы ў магілу. ²⁰Ці ж не кароткія дні жыцьця майго? Дык прабач Ты мяне, каб крыху прасьвятлела аблічча маё, ²¹пакуль я пайду, і не вярнуся, у зямлю цемры і ценю сьмерці, ²²у зямлю начнога змроку і ценю сьмерці, дзе бязладзьдзе і сьвятло нібы ноч”».