잠언 17

마른 떡 한 조각이 화목함이 낫다

Лепш сухая луста ў супакоі, чым дом, поўны заколатай жывёлы, са сваркамі. ²Разумны слуга будзе панаваць над шалапутным сынам і між братоў будзе дзяліць спадчыну. ³Літавальны гаршчок — для срэбра, і горан — для золата, а сэрцы выпрабоўвае ГОСПАД.

⁴Ліхотнік зважае на вусны нягодныя, хлус слухае язык згубны. ⁵Хто насьміхаецца з беднага, той зьневажае Творцу ягонага, і хто цешыцца з няшчасьця, не пазьбегне пакараньня. ⁶Карона старых — сыны сыноў, і слава сыноў — бацькі іхнія.

⁷Не пасуе бязглуздаму паважная мова, тым больш шляхетнаму вусны брахлівыя. ⁸Хабар — каштоўны камень у вачах гаспадара яго, куды толькі зьвернецца ён, будзе мець посьпех. ⁹Хто прыкрывае правіну, шукае любові, а хто паўтарае слова, разьдзяляе сяброў.

¹⁰Мацней дзейнічае нагана на разумнага, чым сто ўдараў на дурнога. ¹¹Ліхадзей шукае толькі непаслухмянства, таму бязьлітасны анёл будзе пасланы супраць яго. ¹²[Лепш] спаткаць мядзьведзіцу, пазбаўленую дзяцей, чым дурня ў неразумнасьці ягонай.

¹³Хто адплочвае злом за дабро, у таго зло не адыйдзе ад дому ягонага. ¹⁴Пачатак звадкі — прарыў вады, перш, чым спрэчка пачнецца, пакінь [яе]. ¹⁵Той, хто апраўдвае злачынцу, і той, хто вінаваціць праведніка, — абодва агіда для ГОСПАДА.

¹⁶Навошта грошы ў руцэ дурнога, каб набыць мудрасьці, калі няма розуму? ¹⁷Сябра любіць у кожны час, і ў нядолі робіцца братам. ¹⁸Чалавек, пазбаўлены розуму, дае руку і ручаецца перад абліччам бліжняга свайго.

¹⁹Хто любіць сваркі, любіць грэх, і хто падымае высока вароты свае, шукае загубы. ²⁰Крывадушнае сэрца ня знойдзе дабра, і язык здрадлівы трапіць у бяду. ²¹Хто нараджае неразумнага, [нараджае] на смутак сабе, і бацька бязглуздага ня будзе цешыцца.

²²Радаснае сэрца аздараўляе, [нібы] лекі, а маркотны дух сушыць косткі. ²³Бязбожнік бярэ хабар з-за пазухі, каб скрывіць сьцежкі правасудзьдзя. ²⁴Перад абліччам разумнага — мудрасьць, а вочы дурня — на канцы зямлі.

²⁵Сын неразумны — згрызота для бацькі свайго і горыч для той, якая яго нарадзіла. ²⁶Таксама нядобра караць праведніка і біць шляхетнага за шчырасьць. ²⁷Хто мае веданьне, той у словах ашчадны, і чалавек разумны мае спакойны дух.

²⁸Таксама неразумны, калі маўчыць, лічыцца мудрым, і калі закрывае вусны свае, разважлівым.