Jó 9

Como pode o homem ser justo diante de Deus

І адказаў Ёў, і сказаў: ²«Сапраўды, ведаю, што так ёсьць, але як апраўдаецца чалавек перад Богам? ³Калі хто захоча спрачацца з Ім, Ён не адкажа яму нават на адно пытаньне з тысячы.

⁴Ён — мудры розумам і магутны сілаю. Хто супрацівіцца Яму і застанецца цэлым? ⁵Ён пераносіць горы, і ня ведаюць яны, што Ён пераварочвае іх у гневе Сваім. ⁶Ён зрушвае зямлю з месца ейнага, і падваліны яе трасуцца.

⁷Ён загадвае сонцу, і тое не ўзыходзіць, і на зоркі накладае пячатку. ⁸Ён Сам расьцягвае нябёсы і крочыць па хвалях марскіх. ⁹Ён стварыў Воз, Касцоў, Стажар’е і зоркі паўднёвая.

¹⁰Ён творыць вялікія і недасьледныя рэчы і цуды, якіх ніхто палічыць ня можа. ¹¹Калі Ён прыйдзе да мяне, я ня ўбачу Яго, а калі Ён адыйдзе, не заўважу. ¹²Калі Ён раптам схопіць, хто Яму перашкодзіць? Або хто зможа сказаць: “Што Ты робіш?” ¹³Бог ня стрымлівае гневу Свайго, перад ім схіляюцца служкі Рагава.

¹⁴Дык хто я такі, каб адказ­ваць Яму і гаварыць з Ім падабранымі словамі? ¹⁵Хоць бы я быў праведны, ня буду адказваць, буду толькі маліць Судзьдзю свайго. ¹⁶Калі буду клікаць, і Ён адкажа, не паверу, што Ён выслухаў голас мой.

¹⁷Ён можа зьнішчыць ураганам мяне, і павялічыць раны мае без прычыны. ¹⁸Ён ня дасьць супакою душы маёй, і напоўніць мяне бядотамі. ¹⁹Што да сілы, дык Ён мацнейшы, што да суду, дык хто зможа Яго вінаваціць?

²⁰Калі б я хацеў сябе апраўдаць, вусны мае асудзяць мяне. І калі б я выявіўся нявінным, Ён прызнае мяне вінаватым. ²¹Калі б я быў невінаваты, гэтага ня хоча ведаць душа мая, і я асуджу жыцьцё сваё. ²²Усё адно, кажу я, і невінаватага, і грэшнага Ён зьнішчыць разам.

²³Калі раптоўна некага біч [сьмерці] забівае, з бяды нявінных Ён насьміхаецца. ²⁴Зямля аддадзена ў рукі бязбожных, аблічча судзьдзяў яе Ён закрывае. Калі ня Ён гэта, дык хто? ²⁵Дні мае хутчэйшыя за бегуна, уцяклі і ня бачылі дабра, ²⁶праляцелі, як чаўны з чароту, і як арол, які імкне за здабычай.

²⁷Калі я скажу: “Забудуся пра смутак свой, зьмяню аблічча сваё і стану я вясёлы” ²⁸дык дрыжу дзеля ўсіх пакутаў маіх, ведаючы, што Ты не апраўдаеш мяне. ²⁹Калі я такі грэшны, навошта дарма мучуся?

³⁰Калі б я памыўся ў вадзе са сьнегу і лугам абмыў рукі свае, ³¹і тады Ты ўвапхнеш мяне ў балота, і будзе брыдзіцца мною адзеньне маё. ³²Бо Ён — не чалавек, падобны да мяне, каб я мог адказаць Яму. Ён — не чалавек, з якім мне разам ісьці на суд.

³³Няма між намі пасярэдніка, які паклаў бы руку на абодвух. ³⁴Няхай Ён забярэ ад мяне біч Свой, і страх Ягоны няхай не палохае мяне. ³⁵І тады я буду гаварыць, і ня буду баяцца Яго, бо так я ня маю адвагі.