Jó 3

Jó amaldiçoa o dia do seu nascimento

Пасьля гэтага Ёў расчыніў вусны свае і наракаў на дзень свой. ²І адказаў Ёў, і сказаў: ³«Няхай прападзе дзень, у які я нарадзіўся, і ноч, у якую было сказана: “Зачаты хлопец”.

⁴Няхай дзень той пераменіцца ў цемру; няхай ня рупіцца пра яго Бог з вышыні, і няхай ня будзе ён асьветлены сьвятлом. ⁵Няхай зацемняць яго цемра і цень сьмерці, няхай схавае яго змрок, і няхай напоўніцца ён хмарамі. ⁶Няхай ноч тую агарне цемра, няхай ня будзе яна ўлічана ў днях году, і няхай ня ўзгадваецца ў ліку месяцаў.

⁷Няхай тая ноч будзе бясплодная, і няхай радасьць да яе не завітае. ⁸Няхай праклінаюць яе тыя, што дзень праклінаюць, што гатовыя абудзіць Левіятана. ⁹Няхай сьцямнеюць зоркі сьвітаньня ейнага, каб чакала сьвятла і не дачакалася, і няхай ня ўбачыць яна зараніцы новага дня, ¹⁰бо яна не зачыніла ўлоньня, якое нарадзіла мяне, і не ўхіліла гора з вачэй маіх.

¹¹Чаму яшчэ ненароджаным, я не памёр? Чаму народжаны, не памёр раптам? ¹²Навошта я быў прыняты каленямі? І навошта быў кормлены грудзьмі? ¹³І цяпер спаў бы я моўчкі, і адпачываў бы ў-ва сьне сваім ¹⁴з валадарамі і радцамі зямлі, якія пабудавалі сабе дамы магілы, ¹⁵і з князямі, якія багатыя золатам і якія срэбрам вылажылі дамы свае.

¹⁶І як спарон схаваны быў бы я, або як немаўля, што ня бачыла сьвятла. ¹⁷Там злачынцы больш не шалеюць, а змораныя працай там адпачываюць. ¹⁸Там усе вязьні жывуць бяз страху і ня чуюць крыку вартаўніка.

¹⁹Там разам малы і вялікі, і слуга вольны ад пана свайго. ²⁰Навошта беднаму даецца сьвятло, і жыцьцё тым, што жывуць з горыччу душы, ²¹якія чакаюць сьмерці і не дачакаюцца, і шукаюць яе больш, чым скарб, ²²і вельмі радуюцца і цешацца, калі знойдуць.

²³Якая радасьць чалавеку, перад якім шлях закрыты і якога Бог атачае цемраю? ²⁴Уздыханьні мае апярэджваюць хлеб мой, і скаргі мае ільюцца як вада. ²⁵Бо страх, якога я баяўся, прыйшоў да мяне, і тое, перад чым я дрыжэў, напаткала мяне.

²⁶Не супакойваўся я, не маўчаў і не адпачываў, але прыйшло да мяне няшчасьце».