Mateus 22

A festa de casamento

A odpowiadając Jezus, zasię im rzekł w podobieństwach, mówiąc: ²Podobne jest królestwo niebieskie człowiekowi królowi, który sprawił wesele synowi swemu; ³I posłał sługi swe, aby wezwali zaproszonych na wesele; ale nie chcieli przyjść.

⁴Znowu posłał insze sługi, mówiąc: Powiedzcie zaproszonym: Otom obiad mój nagotował, woły moje i co było karmnego, pobito, i wszystko gotowe, pójdźcież na wesele. ⁵Ale oni zaniedbawszy odeszli, jeden do roli swojej, a drugi do kupiectwa swego; ⁶A drudzy pojmawszy sługi jego, zelżyli i pobili je.

⁷Co gdy król usłyszał, rozgniewał się, a posławszy wojska swoje, wytracił one morderce, i miasto ich zapalił. ⁸Tedy rzekł sługom swoim: Weseleć wprawdzie jest gotowe; lecz zaproszeni nie byli godni. ⁹Przetoż idźcie na rozstania dróg, kogokolwiek znajdziecie, wezwijcie na wesele.

¹⁰Tedy wyszedłszy oni słudzy na drogi, zgromadzili wszystkie, którekolwiek znaleźli, złe i dobre, i napełnione jest wesele gośćmi. ¹¹A wszedłszy król, aby oglądał goście, obaczył tam człowieka nie odzianego szatą weselną; ¹²I rzekł mu: Przyjacielu! jakoś tu wszedł, nie mając szaty weselnej? A on zamilknął.

¹³Tedy rzekł król sługom: Związawszy nogi i ręce jego, weźmijcie go, a wrzućcie do ciemności zewnętrznych, tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. ¹⁴Albowiem wiele jest wezwanych, ale mało wybranych.

Dai a César o que é de César

¹⁵Tedy odszedłszy Faryzeuszowie uczynili radę, jako by go usidlili w mowie. ¹⁶I posłali do niego ucznie swoje z Herodyjany, mówiąc: Nauczycielu! wiemy, żeś jest prawdziwy, i drogi Bożej w prawdzie uczysz, a nie dbasz na nikogo; albowiem nie patrzysz na osobę ludzką. ¹⁷Przetoż powiedz nam, co ci się zda? Godzili się dać czynsz cesarzowi, czyli nie?

¹⁸Ale Jezus poznawszy złość ich, rzekł im: Czemuż mię kusicie, obłudnicy? ¹⁹Pokażcie mi monetę czynszową; a oni mu podali grosz. ²⁰I rzekł im: Czyjże to obraz i napis?

²¹Rzekli mu: Cesarski. Tedy im rzekł: Oddawajcież tedy, co jest cesarskiego, cesarzowi, a co jest Bożego, Bogu. ²²To usłyszawszy, zadziwili się, a opuściwszy go, odeszli.

A pergunta sobre a ressurreição

²³Dnia onego przyszli do niego Saduceuszowie, którzy mówią, iż nie masz zmartwychwstania, i pytali go, ²⁴Mówiąc: Nauczycielu! Mojżesz powiedział: Jeźliby kto umarł, nie mając dzieci, aby brat jego prawem powinowactwa pojął żonę jego, i wzbudził nasienie bratu swemu. ²⁵Było tedy u nas siedm braci; a pierwszy pojąwszy żonę, umarł, a nie mając nasienia, zostawił żonę swoję bratu swemu.

²⁶Także też wtóry i trzeci, aż do siódmego. ²⁷A na ostatek po wszystkich umarła i ona niewiasta. ²⁸Przetoż przy zmartwychwstaniu, któregoż z tych siedmiu będzie żoną, gdyż ją wszyscy mieli?

²⁹A odpowiadając Jezus rzekł im: Błądzicie, nie będąc powiadomieni Pisma, ani mocy Bożej. ³⁰Albowiem przy zmartwychwstaniu ani się żenić, ani za mąż chodzić nie będą, ale będą jako Aniołowie Boży w niebie. ³¹A o powstaniu umarłych nie czytaliście, co wam powiedziano od Boga mówiącego: ³²Jam jest Bóg Abrahama, i Bóg Izaaka, i Bóg Jakóba? Bóg nie jestci Bogiem umarłych, ale żywych.

³³A usłyszawszy to lud, zdumiał się nad nauką jego.

O maior mandamento

³⁴Lecz gdy usłyszeli Faryzeuszowie, że zawarł usta Saduceuszom, zeszli się wespół. ³⁵I spytał go jeden z nich, zakonnik, kusząc go i mówiąc: ³⁶Nauczycielu! które jest największe przykazanie w zakonie?

³⁷A Jezus mu rzekł: Będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej i ze wszystkiej myśli twojej. ³⁸To jest pierwsze i największe przykazanie. ³⁹A wtóre podobne jest temuż: Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie.

⁴⁰Na tych dwóch przykazaniach wszystek zakon i prorocy zawisnęli.

De quem o Cristo é filho

⁴¹A gdy się Faryzeuszowie zebrali, spytał ich Jezus, ⁴²Mówiąc: Co się wam zda o Chrystusie? Czyim jest synem? Rzekli mu: Dawidowym. ⁴³I rzekł im: Jakoż tedy Dawid w duchu nazywa go Panem? mówiąc: ⁴⁴Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich.

⁴⁵Ponieważ go tedy Dawid nazywa Panem, jakoż jest synem jego? ⁴⁶A żaden mu nie mógł odpowiedzieć i słowa, i nie śmiał go nikt więcej od onego dnia pytać.