Job 17

Mi esperanza está en el sepulcro

Дух мой зламаны, дні мае спыняюцца, [застаецца] мне [толькі] магіла. ²Насьмешкі навокал мяне, і ў горычы чэзьне вока маё. ³Ты Сам дай заклад за мяне, бо хто ж паручыцца за мяне, удараючы руку маю?

⁴Бо Ты закрыў сэрца іхняе на разуменьне, дзеля таго яны не ўзьнімуцца. ⁵Хто бліжніх сваіх ро­біць здабычай, у сыноў ягоных вочы сьцямнеюць. ⁶Ён паставіў мяне ў прымаўку народу, і ў твар плююць мне.

⁷Сасьлепла ад горычы вока маё, і члены цела майго сталіся нібы цень. ⁸Праведнікі аслупянелі, бачачы гэтае, і нявінны злуецца на бязбожніка. ⁹Аднак праведнік будзе трымацца шляху свайго, і чысты дадасьць моцы рукам сваім.

¹⁰Дык апамятайцеся ўсе вы, і прыходзьце, але я не знаходжу між вамі нікога разумнага. ¹¹Дні мае прамінулі, пагубіліся думкі мае, летуценьні сэрца майго. ¹²А яны ноч замяняюць на дзень, і да цемры сьвятло набліжаюць.

¹³Ці магу спадзявацца, што адхлань будзе домам маім і ў цемры я пасьцялю ложак сабе? ¹⁴Кажу дамавіне: “Ты — бацька мой!” А чарвякам: “Маці мая і сястра мая”. ¹⁵Дык дзе ж тады надзея мая? І хто можа бачыць надзею маю?

¹⁶У брамы адхлані зыйдзе яна, і разам са мною ў парахне супачыне».