Ezechiele 7:2-14

²Et tu, fili hominis, hc dicit Dominus Deus terr Isral: [Finis venit: venit finis super quatuor plagas terr.

³Nunc finis super te, et immittam furorem meum in te: et judicabo te juxta vias tuas, et ponam contra te omnes abominationes tuas.

⁴Et non parcet oculus meus super te, et non miserebor: sed vias tuas ponam super te, et abominationes tu in medio tui erunt, et scietis quia ego Dominus.

⁵Hc dicit Dominus Deus: Afflictio una, afflictio ecce venit.

⁶Finis venit, venit finis: evigilavit adversum te, ecce venit.

⁷Venit contritio super te, qui habitas in terra: venit tempus, prope est dies occisionis, et non glori montium.

⁸Nunc de propinquo effundam iram meam super te, et complebo furorem meum in te: et judicabo te juxta vias tuas, et imponam tibi omnia scelera tua,

⁹et non parcet oculus meus, nec miserebor: sed vias tuas imponam tibi, et abominationes tu in medio tui erunt, et scietis quia ego sum Dominus percutiens.

¹⁰Ecce dies, ecce venit: egressa est contritio, floruit virga, germinavit superbia,

¹¹iniquitas surrexit in virga impietatis: non ex eis, et non ex populo, neque ex sonitu eorum: et non erit requies in eis.

¹²Venit tempus, appropinquavit dies: qui emit, non ltetur, et qui vendit, non lugeat: quia ira super omnem populum ejus.

¹³Quia qui vendit, ad id quod vendidit non revertetur: et adhuc in viventibus vita eorum: visio enim ad omnem multitudinem ejus non regredietur, et vir in iniquitate vit su non confortabitur.]

¹⁴[Canite tuba, prparentur omnes: et non est qui vadat ad prlium: ira enim mea super universum populum ejus.